Interpersoonlijke Neurobiologie

Geplaatst op
Natte plekken in mijn boek

Heb je wel eens meegemaakt dat een boek om wat voor reden dan ook zo nat is geworden dat de bladzijden aan elkaar kleven? Je kunt er nog wel in lezen, maar op de gekleefde plek houdt het verhaal even op. Zelfs voorzichtig scheuren is  alleen maar destructief; de letters verdwijnen voor altijd van het papier.

Getagged in: Narratieve Integratie
0

Geplaatst op
Hoeveel tijd heb ik nog?

Vandaag liep ik eens weer langs mijn boekenkast en ik moet bekennen dat er nogal wat boeken in staan die ik niet heb gelezen. ‘Nog niet aan toegekomen’, zeg je dan. Tijd te kort.

Eens maakte ik een berekening: uit hoeveel bladzijden bestaat een gemiddeld boek?; hoeveel bladzijden lees ik gemiddeld per uur?; hoeveel uren besteed ik gemiddeld per dag aan lezen? Dit sloot ik af met de minst plezierige vraag om over na te denken; hoeveel dagen zou ik, gemiddeld gezien, nog te leven hebben? Dit alles met als doel om een antwoord te berekenen op de vraag: hoeveel boeken kan ik in mijn leven nog lezen?

Getagged in: Temporele Integratie
0

Geplaatst op
Ik zie je, ik hoor je…we zijn online

Dat pubers hun interne wereld meer gaan delen met leeftijdsgenoten dan met ouders is een gezonde ontwikkeling. Voor kinderen van ouders die van luisteren hun beroep maken is dit echter geen geringe uitdaging. De oudste zoon van een bevriend psychotherapeuten-paar die in de pubertijd kwam, loste dit creatief op; hij stopte thuis met praten en beperkte zijn uitingen tot minimaal gehum en gegrom.

0

Geplaatst op
Beesten in het nieuws!

Wel eens geschrokken van ‘het beest’ in je zelf? Ik wel! Mijn slaperige, luie ‘ik’ in de ochtend is heel anders dan degene die ‘s avonds het goede voornemen heeft om de volgende dag vroeg op te staan. Eens vroeg ik mijn partner mij te helpen met dit interne conflict: “Trek morgenvroeg het dekbed van me af en neem het mee de slaapkamer uit. Wat ik ook zeg, doe het!” Helaas, ook voor hem, was de afspraak gemaakt met de ‘avond-ik’ en niet met de ‘ik’ die hij ‘s morgens aantrof.

0

Geplaatst op
Ik ken jou!...toch?

Geen bijzonder originele openingszin en toch wordt deze vraag vaak oprecht gesteld. Het kan ons allemaal overkomen dat je iemand voor het eerst ontmoet en desondanks ‘zeker weet’ dat je hem of haar kent. In gedachten ga je eerdere gelegenheden en andere contexten langs, of misschien probeer je samen expliciet te krijgen wat impliciet wordt ervaren. Maar, je autobiografisch geheugen laat je in de steek.

Getagged in: Geheugenintegratie
0