Interpersoonlijke Neurobiologie

Abonneer op deze lijst via RSS Bekijken berichten getagged Interpersoonlijke Integratie

Geplaatst op
Matroesjka’s (2): Rosalien kan Bart niet ‘ontpoppen’

Bart staat met de teddybeer uit zijn kindertijd in de hand en schraapt zijn keel. Zijn vrouw Rosalien ziet hoe zijn ogen vochtig worden. Het overlijden van Barts vader heeft de keiharde realiteit binnengebracht in hun tot dan toe zo zorgeloze gezinsleventje. Nu haar beide schoonouders zijn overleden, realiseert Rosalien zich steeds meer dat zij straks ‘aan de beurt is’: ook haar ouders hebben immers niet het eeuwige leven. Hoewel er in velen van ons de kinderlijke wens leeft dat onze ouders er altijd voor ons zullen zijn, beseffen we terdege dat hun leven eindig is. Dit groeiende besef roept bij Rosalien een diepe existentiële angst wakker: straks ben ik alleen.

0

Geplaatst op
Matroesjka’s (1): Bart herkent zijn moeder in Rosalien

Bart staat met zijn oude teddybeer in zijn hand in de lege kamer. Zijn keel knijpt zich samen als het verdriet naar boven komt. Zijn vader is onlangs overleden. Oude herinneringen herleven als hij samen met zijn vrouw Rosalien het ouderlijk huis leeghaalt.
Zijn beer was in moeilijke momenten altijd een bron van troost geweest; zijn steun en toeverlaat als zijn moeder weer eens niet thuis gaf omdat ze het veel te druk had met zichzelf en haar emoties. Bart groeide op als een jongen die al vroeg had geleerd zijn eigen emotionele boontjes te doppen.

0

Geplaatst op
Ze smaken zoals ze kraken?

Die middag kwam ons 7-jarige neefje Simon bij ons op bezoek. Zijn ouders zouden ’s avonds aansluiten voor een hapje en een drankje. Terwijl mijn man (Simons oom dus) met hem naar de film zou gaan, zou ik de boodschappen doen voor het avondeten. Anticiperend op de vaak specifieke voorkeur voor eten bij kinderen, vroeg ik Simon wat voor tussendoortje ik voor hem in huis kon halen. “Paprikachips”, antwoordde hij beslist.

0

Geplaatst op
Aandachttrekkerij

Gerard wordt gek van alle aandacht in de media voor de dood van zijn vriend. Als een dierbare op een dusdanig sensationele manier sterft dat het alle krantenkolommen haalt, verplaatst het persoonlijke rouwproces zich naar het publieke domein. Maar Gerard wil met rust gelaten worden door de buitenwereld en verlangt slechts naar intieme verbondenheid met de andere nabestaanden, met wie hij de liefde voor de overledene deelt en daarmee het verdriet over zijn verlies.

0

Geplaatst op
Bevroren hart-zeer

Alhoewel ouders hun best doen om zo goed mogelijk af te stemmen op de emotionele behoeftes van hun kinderen, is 100% onvoorwaardelijke liefde, 24/7, natuurlijk onmogelijk. Het zal dan ook niet verwonderen dat iedereen zich wel enkele jeugdervaringen herinnert waarop zijn of haar ouders niet emotioneel adequaat reageerden. Allemaal kennen we daarom nog wel wat "oud zeer", een residu van emotionele pijn. Gelukkig komen daar op volwassen leeftijd voldoende positieve liefdevolle ervaringen bij die dit weer prima compenseren.

0