Interpersoonlijke Neurobiologie

Matroesjka’s (1): Bart herkent zijn moeder in Rosalien

op

Bart staat met zijn oude teddybeer in zijn hand in de lege kamer. Zijn keel knijpt zich samen als het verdriet naar boven komt. Zijn vader is onlangs overleden. Oude herinneringen herleven als hij samen met zijn vrouw Rosalien het ouderlijk huis leeghaalt.
Zijn beer was in moeilijke momenten altijd een bron van troost geweest; zijn steun en toeverlaat als zijn moeder weer eens niet thuis gaf omdat ze het veel te druk had met zichzelf en haar emoties. Bart groeide op als een jongen die al vroeg had geleerd zijn eigen emotionele boontjes te doppen.

“Gaat het?”, vraagt Rosalien. Nee, het gaat niet, maar Bart geeft het niet toe. Hij is moe en diep van binnen voelt hij de behoefte dat een ander de controle en leiding even overneemt. Een oud patroon verhindert dat. De hele situatie heeft ook Rosalien niet onberoerd gelaten en bij het zien van haar emoties worden Barts neuronale netwerken getriggerd, die in zijn kindertijd zijn gevormd. Het lijkt wel of er in 40 jaar niets is veranderd. Hij recht zijn rug en zegt geruststellend: “Ja, het gaat wel. Vader is 80 jaar geworden en hij heeft een mooi leven gehad.”

Bart werd vooral verliefd op Rosalien vanwege haar emotionele rijkdom. Hij bewonderde haar omdat ze in staat was haar emoties te uiten. Maar nu hij zelf behoefte heeft aan zorg en aandacht, doet Rosalien hem denken aan zijn moeder. Oude hechtingswonden worden opengereten en Bart trekt zich (weer) terug in de hem zo vertrouwde actiegerichtheid: het huis moet worden leeggehaald en verkocht, de begrafenis moet worden geregeld. Zolang Bart alles onder controle heeft en regelt, komt niemand aandacht en zorg te kort, behalve hijzelf. Binnen in hem schuilt nog steeds de angst dat, wanneer hij om zorg vraagt, de ander er niet voor hem zal zijn, zoals zijn moeder er nooit voor hem was.

Gebeurtenissen en situaties als deze kunnen een crisis veroorzaken in een relatie. Tegelijkertijd bieden ze ook een mooie kans voor groei: Rosalien geeft Bart de kans om nieuwe neuronale netwerken aan te leggen in zijn inmiddels niet-meer-kinderbrein. Als je je bewust wordt dat je naar deze momenten kijkt door de ogen van het kind dat je vroeger was, maak je de weg vrij om verbindingen aan te gaan en te laten groeien.

0
  • Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft

Laat uw reactie achter

Gast zaterdag, 14 december 2019