Interpersoonlijke Neurobiologie

Hoeveel tijd heb ik nog?

op

Vandaag liep ik eens weer langs mijn boekenkast en ik moet bekennen dat er nogal wat boeken in staan die ik niet heb gelezen. ‘Nog niet aan toegekomen’, zeg je dan. Tijd te kort.

Eens maakte ik een berekening: uit hoeveel bladzijden bestaat een gemiddeld boek?; hoeveel bladzijden lees ik gemiddeld per uur?; hoeveel uren besteed ik gemiddeld per dag aan lezen? Dit sloot ik af met de minst plezierige vraag om over na te denken; hoeveel dagen zou ik, gemiddeld gezien, nog te leven hebben? Dit alles met als doel om een antwoord te berekenen op de vraag: hoeveel boeken kan ik in mijn leven nog lezen?

Mensen zullen me voor gek verklaren, maar de uitkomst (een 'eindig getal') doet me wel realiseren dat ik keuzes moet maken; wil ik dit boek werkelijk lezen? Want, dit ene boek zal ten koste gaan van het aantal boeken, de tijd..., die ik daarna nog over heb.

De prefrontale cortex stelt ons niet alleen in staat om dit hoofdrekensommetje te maken, maar ook om tijd te kunnen representeren. Wanneer je een representatie hebt van tijd, dringt het besef tot je door dat alles eindig is. En dat geldt niet alleen voor het leuke feestje waar je deelgenoot van bent, maar ook voor het grote feest; jouw leven.

Natuurlijk hopen we dat alle leuke ‘feestjes’ tot in de late uren doorgaan, dat al het leuke nooit meer ophoudt en dat het leven niet eindigt. Temporele integratie betekent dat we ons bewust zijn van zowel ons verlangen naar eindeloosheid, als dat aan alle leuke dingen een einde komt.

De leeftijd waarop we met deze dualiteit beginnen te worstelen valt samen met de rijping van de prefrontale cortex. Gekscherend zeggen we dat dit bij sommige mensen nooit lijkt te gebeuren. Maar bij de meeste mensen gebeurt dit gedurende de pubertijd en bij sommige kinderen al daarvoor.

Alles wat groot is, kunnen we maar beter we delen, lijkt me. Zo ook dit grote, existentiële besef. Herkennen en erkennen wanneer een kind de eindigheid van het leven gaat beseffen, voorkomt dat het hiermee alleen moet worstelen en stelt ons in staat om hem of haar hierin te steunen.

En dat geldt overigens niet alleen voor kinderen. Want, wanneer je temporele integratie eenmaal hebt bereikt, raak je het nooit meer kwijt. Ook wij hebben dus de verbindingen met de anderen nodig om dit grote besef te kunnen delen. In het geval van temporele integratie is verbinden niet alleen hoofdzaak, maar een ‘levenszaak’.

0
Getagged in: Temporele Integratie
  • Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft

Laat uw reactie achter

Gast woensdag, 30 september 2020

test

testtesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttesttest